W obliczu kryzysu gwiazd w polskim Szoł Biznesie udział bohaterów nowego spektaklu w kolejnej edycji Tańca z gwiazdami wcale nie jest nierealny. W poprzednich edycjach trudno było rozpoznać, które to gwiazda a które to tancerz. Katarzynę i Detektywa wszyscy znają. Dlatego następna edycja z ich udziałem odbędzie się w zakładzie karnym. Na ułożonym na spacerniaku parkiecie tancerze będą kaleczyć sambę, rumbę i inne wygibasy licząc na przychylność  ulokowanego w wieżyczkach strażniczych jury. Aby dodać pikanterii jury nie będzie już używać karteczek z cyframi. Dostaną karabiny od strażników. Ilość oddanych strzałów będzie oznaczała ocenę tańczącej pary.

Śmierć jak nic innego napędza koniunkturę i zawsze ktoś na niej zarabia.

ZDZICH, DEMONSTRACJE I TANIEC Z GWIAZDAMI.

Mały posterunek policji na peryferiach stolicy nigdy dotąd nie był tak oblegany. Tabuny dziennikarzy w wozach transmisyjnych czekały pod posterunkiem na bohatera.
Dwumetrowy Zdzich z podbitym okiem i opuchniętą wargą wyglądał jak ranny King Kong pośród zgrai rozczochranych nastolatków, z którymi dzielił celę. Był dla nich bohaterem.
- Jest pan dla nas bohaterem panie Zdzisławie – powiedział niedoszły zięć do majstra – uratował pan demonstrację w obronie wolności słowa. Pobyt z panem w celi to zaszczyt dla nas wszystkich – pozostali aresztanci pokiwali poobijanymi i rozczochranymi głowami potwierdzając słowa niedoszłego zięcia.
- Zamknij się gówniarzu – uśmiechnął się przez obolałą wargę majster, był dumny z chłopaka Ani – to wszystko przez ciebie.

Dzień wcześniej majster oglądał Teleekspress. Kiedy zobaczył własną córkę w telewizji szlag go trafił. Przytulona do swojego chłopaka wrzeszczała coś i wymachiwała transparentem “Nie dla ACTA”.
- Maryśka! – wydarł się Zdzich – jak ma na imię chłopak Ani?
- Czego się drzesz – Maryśka wyszła zaniepokojona z kuchni – Krzysiek.
- Krzysiek powiadasz? – majster stał już w drzwiach i dopinał kurtkę – dobrze, że mi przypomniałaś bo właśnie jadę go zabić!

Demonstracja przeciwko porozumieniu ACTA trwała sobie w najlepsze do czasu, aż pseudokibice i bojówkarze różnej maści postanowili zrobić zadymę. Bandy łysych dresiarzy zaczęły wszczynać bójki z demonstrantami. Manifestacja przerodziła się w regularną wojnę między zadymiarzami, policją i przeciwnikami ACTA. Pośród chaosu majster Zdzich szukał swojej córki. Był wściekły, wiedział że ten kurduplowaty Krzysiek sprowadzi Anie na złą drogę. Brnął przez rozszalały tłum z myślą, że dopadnie gówniarza i sprawi mu lanie. Przeciskał się mozolnie przez tłum krzycząc “Ania, Ania”. Wreszcie w największym zamieszaniu, w epicentrum zadymy dostrzegł swoją córkę. Siedziała skulona na ziemi, a Krzysiek obejmował ją i osłaniał swoim mizernym ciałem przed rozszalałymi dresiarzami.
- Ania! – Wydarł się Zdzich. Mimo ogłuszającego jazgotu usłyszała ojca i ich spojrzenia spotkały się. Przerażenie w oczach córki dodało Zdzichowi nadludzkich sił. Ruszył przez tłum jak przecinak miotając na boki tymi, którzy stanęli mu na drodze. Kiedy dotarł do celu oprawcy zdążyli już dopaść Krzyśka. Chwycił córkę i przytulił jak nigdy dotąd
- Trzymaj się za moimi plecami – krzyknął i zabrał się za ratowanie zięcia, którego jeszcze przed chwilą chciał ukatrupić. Chwycił dwóch dresiarzy, którzy kopali chłopaka. Podniósł ich do góry, zderzył ich głowami i bezwładne ciała rzucił na boki. W tym czasie zięć wstał i kopem w krocze obezwładnił napastnika, który zamierzał zaatakować majstra kijem baseballowym. Majster już miał dokończyć dzieła z baseballistą, kiedy zięć powstrzymał jego rękę.
- Teść pozwoli – spojrzeli sobie w oczy, po czym zięciu szybkim ciosem powalił dryblasa.
- Noo! – Zdzich po raz pierwszy spojrzał z podziwem chłopaka Ani – Zabierz ja stąd, ja ich zatrzymam.
Dresiarze zorientowali się, że coś nie gra i rzucili się na Zdzicha. Walczył jak lew i rzucał nimi na lewo i prawo. Heroizm i brawura Zdzicha dodały demonstrantom odwagi. Zrozumieli nagle, że mają przywódcę. Ruszyli do boju i obsiedli napastników jak muchy zmuszając do odwrotu. Wtedy wkroczyła policja. Majster został aresztowany i wrzucony do radiowozu. W środku siedział Krzysiek z rozciętym łukiem brwiowym.
- Co ty tu robisz?
- Zostawiłem Anię w akademiku i wróciłem ratować teścia.

- Dlaczego los pokarał mnie mężem bohaterem? Kiedy te sępy dadzą nam spokój? – Marysia miała już dosyć wywiadów, dziennikarzy i polityków. Odwiedzili już wszystkie studia telewizyjne. Byli u premiera. Odwiedził ich prezydent. Mieli dosyć sławy. Marzyli o ciszy i spokoju.
- Aj cichaj Maryś – westchnął Zdzich – przynajmniej Ania dostała się do “Tańca z gwiazdami”.

Jestem nareperowywaczem wszelkiego mechanicznego ustrojstwa. Jeżdżę sobie w różne dziwne miejsca i reperuję to i tamto. Pewnego razu rozkraczył się walec na lotnisku w Goleniowie. Wezwano Graforomana, coby postawił go na nogi, czy tam koła. Po dyskusji ochroniarza z  wieżą dostałem pozwolenie na przejechanie samochodem przez pas startowy i ostrożnie slalomem między starymi Dromaderami dotarłem do pacjenta.

Jako że nieczęsto szlajam się pomiędzy samolotami to pyknąłem kilka zdjęć telefonem.

Poprzednie nareperowywacza przypadki można znaleźć tutaj:

FALOCHRON

GAZOPORT

W tym roku zima marna to i ŚniegoPetoJeż mizerny:

Tak. Tak. Wiem! Czekacie na Actarminatorkę, ciekawi Was co Dżon zrobi z bolcem. Już niedługo. Już niebawem.

ACTA LA VISTA BITCH!

ACTA BITCH podwinie pod siebie ogon swoich durnych przepisów i zniknie ze wstydu, że jest taka głupia.

Muchy jakby usłyszały ostrzeżenie i odleciały szukać bezpieczniejszych smakołyków. Wytarł pokaźnego gila o brzeg łodzi, z której obserwował ruchy maszyn na brzegu. Niewielki okoń nie usłyszał niestety ostrzeżenia o toksyczności gila, który teraz zwisał nad wodą. Wyskoczył nad wodę i pożarł zawartość lewego nozdrza człowieka. Po chwili wypłynął brzuchem do góry. W trosce o środowisko Pogromca przestał dłubać w nosie i zajął się obserwacją tego co się dzieje na brzegu.

Na brzegu działo się tyle, że trudno było skupić się na czymś konkretnym. Maszyny kończyły właśnie budowę areny, w centrum której pozostała nietknięta rzeźba Herkulesa walczącego z Centaurem. Pogromca zatrzymał na chwilę wzrok na rzeźbie. Myślał o Bogdanie, który za kilka godzin stanie u jej stóp aby stoczyć pojedynek o życie, i kto wie o co jeszcze. Tliła się w nim jeszcze nadzieja, że Bogdan niczym Herkules wykrzesa z siebie nadludzkie siły i powyrywa Wentylatorowi śmigła w nierównej walce. Z rozmyślań wyrwało go szturchnięcie w ramie. Obejrzał się. Adam wskazał coś palcem.
- Nadchodzą.

Od strony Akademii Morskiej nadciągał szumnie hałaśliwy orszak z wysypiska. Na czele orszaku jechał przegubowy autobus z przymocowaną do dachu prowizoryczną konstrukcją przypominającą krzyż. Do konstrukcji przymocowany był zakrwawiony Bogdan. Stojący dumnie obok niego Wentylator co chwilę chłostał Bogdana swoim kablem zasilącym wzbudzając aplauz technoistot. Trąbiły i hałasowały wszystkim co mają po każdym uderzeniu kablem. Kakofonia dźwięków wraz ze zbliżającym orszakiem stawała się nie do zniesienia. Klaksony trąbiły, silniki wyły na wysokich obrotach, radia nadawały na cały regulator “Rozmowy niedokończone” ponieważ tylko sygnał radia Maryja przedostawał się do ogarniętego anomalią Szczecina. Maszyny tupały, stukały, zgrzytały a magnetofony odtwarzały przypadkową muzykę. Tylko jeden stary Boom Box wiedział co odtwarza. Właściwie to nie wiedział, bo maszyny nie rozumieją ludzkiej mowy. Należał do drużyny, która miała chronić Powierniczkę Pena. Płyta wzywająca Pogromcę to był pomysł Powierniczki. Wiedziała, że można bezpiecznie nadawać komunikaty głosowe przeznaczone dla ludzi. Przy pomocy laptopa wygenerowali w podziemiach powtarzającą się wiadomość i zapisali na płycie, którą właśnie odtwarzał stary Boom Box.

Pogromca nie wytrwał długo w swojej trosce o srodowisko i już miał zacząć dłubać w prawym nozdrzu, gdy nagle jakby usłyszał coś znajomego.
- Słyszałeś coś? – zapytał Adama, który trzymał wiosła
- No pewnie, cały czas – zirytował się Adam – tak trabią, że własnych myśli nie słyszę!
- Nie, coś jakby moje imię.
- Tak dłubiesz w tym kinolu, że chyba sobie mózg wydłubałeś i masz halucynacje!
Wtedy obaj usłyszeli wyraźnie. Z brzegu coś krzyczało jak zacięta płyta.
“Pogromco, Pijotr zyje. Pogromco, Pijotr żyje. Pogromco, Pijo….”
Nie czekali długo. Adam zaczął wiosłować w stronę nabrzeża a Pogromca wstał ostrożnie, żeby nie stracić równowagi na bujającej się łodzi. Odwrócił się i spojrzał z dumą na kilkadziesiąt łodzi z uzbrojonymi po zęby ludźmi. To był jego oddział. Podniósł rękę i machnął nią w stronę Wałów Chrobrego. Łodzie powoli ruszyły w stronę brzegu.